Uprawa soi jest w Polsce dość wymagająca. Soja posiada duże wymagania termiczne i ujemną reakcję na długość dnia. Do uprawy w Polsce nadają się odmiany, których okres wegetacji nie przekracza 140 dni. Soja jako roślina ciepłolubna, niestety łatwo bywa wiosną uszkadzana przez przygruntowe przymrozki.

W uprawie soi wyróżnia się 2 krytyczne okresy rozwoju, w których soja ma szczególnie duże wymagania termiczne:

  • Pierwszy występuje od siewu do pełni wschodów – niska temperatura w tym czasie może przedłużyć okres kiełkowania, gdzie znaczna część nasion gnije i nie wschodzi.
  • Drugi to faza kwitnienia, gdy temperatura spada poniżej 10°C nie wchodzi ona w fazę kwitnienia, a utrzymywanie się przez dłuższy czas temperatury poniżej 24°C – opóźnią kwitnienie.

Mniej ciepła soja wymaga w okresie dojrzewania. Gromadzeniu białka sprzyja wyższa średnia temperatura dobowa i pewien niedostatek opadów. Natomiast gromadzeniu tłuszczu raczej niższa średnia temperatura dobowa oraz normalna i zwiększona ilość opadów.

Aby zminimalizować ryzyko spadku plonów spowodowane warunkami stresowymi w tym spadkami temperatury należy zaprawić nasiona nanogro forte superstart lub wykonać w fazie 3-4 liści oprysk induktorem odpornosci nanogro aqua.

Soja wymaga gleb żyznych, w wysokiej kulturze oraz dobrych właściwościach fizycznych.

Grunty pod soję powinny być ciepłe, przewiewne oraz dobrze utrzymujące wilgoć. Dobre plony soi uzyskuje się na czarnych ziemiach, zasobnych w składniki pokarmowe, jak również na glebach lżejszych, pod warunkiem że nawożenie mineralne jest obfite, a opady występują w zwiększonej ilości. Soja kiełkuje epigeicznie, co oznacza, że liścienie wyrastają nad powierzchnię gleby, na zlewnych glebach mogą mieć z tym trudności, jeśli dojdzie do ich zaskorupienia. Soja nie jest więc dobrą rośliną na gleby zbyt ciężkie, podmokłe z natury zimne. Aby zapewnić odpowiednio dobrą jakość i zasobność gleby należy stosować preparaty doglebowe: Lignohumat Super, bi protect, bi azot, bi fosfor.

Soja jest rośliną należąca do bobowatych a na jej korzeniach żyją symbiotyczne bakterie azotowe (w brodawkach), które jednak nie występują w glebach Polskich. Soja dzięki symbiozie z tymi bakteriami brodawkowymi sama zaopatruje się w azot. Bakterie Bradyrhizobium japonicum dostarczyć w postaci zaprawiania nasion przed siewem preparatem bi soya, który zawiera w swym składzie właśnie te bakterie. Gdy symbioza z bakteriami brodawkowymi jest prawidłowa, powszechnie zaleca się podanie startowej dawki azotu przedsiewnie w ilości 30 kg/ha.

Wszystkie zabiegi uprawowe należy przeprowadzać z dużą starannością a największą wagę należy przyłożyć do odchwaszczenia stanowiska pod soję, a jednocześnie zapewnić dobre warunki wilgotnościowe do kiełkowania nasion.

Soja reaguje korzystnie na niektóre mikroskładniki, m.in. bor, molibden i cynk.

Nawożenie dolistnie soi mikroelementami w nawozie SOLER L w początkowym okresie wzrostu poprawia jej wigor i wzrost. W okresie blisko kwitnienia poprawia plon oraz parametry jakościowe plonu.

Bor korzystnie oddziałuje na procesy kwitnienia, zawiązywania nasion, a tym samym na plon soi.

Molibden wpływa natomiast na zwiększenie liczby strąków, proces kwitnienia i zawiązywania nasion. Wpływa również korzystnie na rozwój systemu korzeniowego i brodawek korzeniowych (zwiększeniu ulega nie tylko ich liczba, ale również wielkość i aktywność). Stosowanie boru i molibdenu w fazie kwitnienia ma wpływ na zwiększenie liczby nasion z rośliny oraz jej plony.

Rola cynku związana jest ze stymulacją syntezy tryptofanu – białka, które bierze udział w komunikacji roślin z bakteriami brodawkowatymi i wpływ na zasiedlanie korzeni przez bakterie symbiotyczne.

Na roślinach soi może występować wiele chorób wirusowych, bakteryjnych i grzybowych. W naszym klimacie zagrożenie nimi nie jest duże, a ich występowanie zależy od przebiegu pogody, odporności odmian oraz od niektórych zabiegów agrotechnicznych. Aby zwiększyć zdrowotność roślin i poprawić stan fitosanitarny gleby warto zastosować wczesna wiosną preparat bakteryjny bi protect, który w naturalny sposób ogranicza występowanie chorób grzybowych i szkodników, które mogą występować w glebie, stwarzając im niedogodne warunki do bytowania (pomagają w rozkładzie materii organiczne, ograniczając możliwość bytowania i zimowania szkodników).

Dojrzałość soi do zbioru poznaje się po opadnięciu liści.

Odmiany uprawiane w Polsce w zależności od regionu nadają się do zbioru w 3 dekadzie września, najpóźniej w pierwszej dekadzie października.

Aby ograniczyć osypywanie się nasion w czasie zbioru, należy rośliny po kwitnieniu opryskać nanogro aqua.

Schemat zabiegów AGRARIUS w uprawie soji: