Soja jest gatunkiem coraz bardziej powszechnym w uprawie w warunkach Polski. To dzięki wyhodowaniu odmian o stosunkowo krótkim okresie wegetacji uprawa tego gatunku stała się możliwa w naszym kraju.

Duże wymagania cieplne ograniczają jednak możliwość jej uprawy. Łatwo bywa uszkadzana przez przymrozki od siewu do pełni wschodów. Poza tym potrzebuje dużo ciepła, by rozpocząć kwitnienie.

Soja ma dobrze rozwinięty system korzeniowy, dlatego dobrze znosi suszę. Straty wody są ograniczane dzięki owłosieniu roślin oraz zdolności do zjawiska heliotropizmu. Polega ono na tym, że pojedyncze listki mogą poruszać się zależnie od zmieniającego się oświetlenia. Dlatego wyróżnia się trzy położenia liści soi: dzienne, nocne i południowe. W położeniu południowym listki przyjmują ustawienie równoległe w stosunku do oświetlenia i wystawiają się do niego jak najmniejszą powierzchnią. Takie ustawienie liści występuje podczas wysokiej temperatury i dużego nasłonecznienia, przy jednoczesnym braku wody w glebie.

Nie znosi gleb nadmiernie zwięzłych, kwaśnych, a najodpowiedniejsze są o odczynie obojętnym o pH = 6 - 7.

Soja ma duże wymagania pokarmowe, dlatego nawożenie mineralne powinno być intensywne. Na hektar stosuje się około 30 kg azotu, 60-80 kg fosforu i 120-160 kg potasu. Azot stosujemy jednorazowo na początku uprawy, później roślina wytwarza brodawki z bakteriami symbiotycznymi udostępniającymi jej azot. Soja wymaga stosowania szczepienia bakteriami Bradyrhizobium japonicum, ponieważ w Polskich glebach nie ma tych bakterii, więc symbioza byłaby niemożliwa. Polecana szczepionka do tego celu to produkt AGRARIUS : bi soya.

Warto również w uprawie zastosować nawóz mikroelementowy soler L.

Schemat zabiegów AGRARIUS w uprawie soji: